Maandag 14 november Lesedi la Batho meeting

Maandagochtend, een nieuwe werkweek. We gingen eerst naar een groothandel om fruit voor de lunch te kopen en reden toen de snelweg op, weg van Pretoria. De route naar de townships gaat door een heuvelachtig, landelijk gebied.Vandaag zouden we weer naar Lesedi la Batho gaan om de eindejaarsbijeenkomst voor het personeel bij te wonen. Het was lekker druk toen we in Mabopane bij het centrum aankwamen. In de keuken was een groep vrouwen al bezig met de lunch. Achter het centrum bleek een prachtige speeltuin ingericht te zijn voor de kinderen van de preschool. Die waren net buiten aan het spelen toen we aankwamen.

De bijeenkomst begon met gezang, ingezet door een van de medewerkers. Al snel deed iedereen mee. Toen hield Chrisna een verhaal. "Today we have some special people. Do you know who?" Een meisje stak haar vinger op en zei: "We all are". Gevolgd door een luid applaus en gejoel door alle aanwezigen. En dat was de waarheid! Wat een bijzondere mensen. Chrisna legde aan de medewerkers uit wat er het afgelopen jaar allemaal was gebeurd, wat de verschillende personeelsleden hadden bereikt. Ze benadrukte dat het een zwaar jaar was geweest en dat ze heel trots was op iedereen.

Lesedi la Batho was een onderdeel van SA cares for Life. Maar nu is het als zelfstandige NGO verder gegaan. Chrisna is de managing director, daarnaast staan er nog zo'n 20 mensen op de loonlijst. Ze verdienen bijna niks, terwijl ze zich enorm inzetten. Daarnaast zijn er nog tientallen vrijwilligers die trainingen geven, soms in het kader van hun eigen opleiding. Iedereen behalve Chrisna woont in  Mabopane. Het hoofddoel is de ontwikkeling van de jeugd in Mabopane. Dit willen ze bereiken op verschillende manieren,  bijvoorbeeld via sport, onderwijs, beroepsvorming en kunst en cultuur. Een mooi project is het Sizani skills training and social enterprise development. Jonge vrouwen tussen de 17 en 25 jaar kunnen een opleiding volgen en ze kunnen ondertussen hun kind naar de kinderopvang brengen op het centrum. Na afloop spraken we met een aantal assistentes van de maatschappelijk werksters die op de middelbare scholen workshops geven aan tieners.

Na de lezing kregen we een rondleiding door het centrum. Waar voorheen het Librahouse van SA cares was, is nu de kinderopvang. Het hele pand was opgeknapt en zag er prachtig uit. Het computerlokaal was ook opgeknapt. Er waren nu zo'n 12 computers en in deze ruimte worden computertrainingen gegeven. Ook stond er buiten een bijzonder apparaat. Het was een grote oranje console met vier computers, genaamd "the digital doorway". Op dit apparaat kunnen de mensen van Mabopane mailen en internetten. Vervolgens gingen we naar de closetpapierfabriek. Er stond een machine waarmee closetpapier gemaakt kon worden. Het papier wordt verkocht aan de winkels in Mabopane. Ze zijn nu bezig met onderhandelingen met bedrijven voor nieuwe orders. Als de contracten geregeld zijn, kunnen ze ook een financiering krijgen voor nieuwe machines, zodat ze veel meer en in kortere tijd kunnen produceren. Tenslotte gingen we langs de dames (en 1 heer) die in het naaiatelier werken. De stemming daar was opperbest, want er was net een order binnengekomen van een groot bedrijf voor een paar duizend teddyberen. Er werd ook gewerkt aan kerstengeltjes van ijzerdraad met kraaltjes.

Mooi Bly, Petra-Nelleke en Els