Vrijdag 11 november, Mabopane,

We zijn nog aan het bijkomen van alle indrukken van gisteren, wat was het een bijzondere en indrukwekkende dag! Om 8.00 zijn we vertrokken naar Mabopane. Mabopane is een gebied zo'n 40km ten noorden van Pretoria. In Mabopane is Lesedi La Batho, dat betekent "licht voor de mensen" Dit is een centrum waar mensen uit de township trainingen kunnen volgen, er is een dagopvangcentrum voor kinderen en een klein fabriekje. Maandag gaan we er weer naartoe en vertellen we daar meer over.

De dag begon met een bezoek aan een familie in de township. Deze familie hebben we 4 jaar geleden  ontmoet en het was heel bijzonder om hen weer te zien. Vooral kleine Oratile van bijna 4 is een prachtig meisje. We hebben eten, kleding en speelgoed meegenomen voor deze familie. Het was fijn om te horen dat de twee jongens naar school gaan en als Oratile iets ouder is gaat zij ook naar school. Ze wonen met 5 personen in het huis, maar we zagen maar één bed staan, de rest slaapt op de grond. De oudste zus, de moeder van Oratile woont in het huis met haar twee broertjes en zusje, hun ouders zijn 5 jaar geleden overleden. Voor ons ondekbaar dat je achterblijft op 20-jarige leeftijd, wees bent en moet zorgen voor je broertjes en zusje en dan zelf ook nog een dochtertje krijgt. Maar de kinderen hebben geluk dat ze een oudere zus hebben die naar hen omkijkt. Er zijn op dit moment geen inkomsten, ze leven van een voedselpakket die elke maand wordt uitgedeeld. Gisteren gelijk besproken dat het zo belangrijk zou zijn als de oudste zus werk zou kunnen krijgen. Er wordt gelijk actie ondernomen en zeer waarschijnlijk zal ze getraind worden om te kunnen helpen in het naaiatelier. Dat zou geweldig zijn, want het was emotioneel om het uizichtloze bestaan te zien in deze familie. Wat is het ontzettend belangrijk om deze mensen een klein lichtpuntje te geven in hun leven!

\

Voor de lunch nam Chrisna ons mee naar een restaurant in het township. Daarna zijn we naar een open veld gegaan, waar die middag een netbaltoernooi zou plaatsvinden. Een aantal jonge meiden die aan het WINC-programma meedoen, had met elkaar gesproken over "Waar droom je van?". Een meisje vertelde dat ze zo graag een keer een netbaltoernooi in de buurt zou willen meemaken. Speciaal voor meiden die niks hebben, zoals zij zelf. Meiden die al op zeer jonge leeftijd moeder zijn geworden, meiden die niet naar school gaan en ook geen scholing hebben gehad, meiden zonder inkomen. Lesedi la Batho besloot de onkosten te vergoeden, als de meiden zelf de hele organisatie zouden doen. En dat gebeurde!

Er werd een tent gehuurd met stoelen, zodat de supporters in de schaduw konden zitten. De benodigde spullen voor netbal (een soort basketbal) en 70 kospakkies geregeld (broodjes beef en een blikje drinken voor elke deelneemster). Een discjockey die geluid en muziek verzorgde. Er werden hoogwaardigheidsbekleders en journalisten uitgenodigd. En het belangrijkste natuurlijk: er werden heel veel meiden uit Mabopane benaderd om mee te komen spelen. Het was gratis om mee te doen en de benzinekosten zouden vergoed worden.

Om twee uur kwamen wij vol spanning aan. Het duurde nog een poosje voordat het toernooi echt begon, maar daar hadden we wel op gerekend. Af en toe kwam er een auto aan en dan stapte er een heel team uit. Bijna niemand met sportschoenen, sommigen op schoolschoenen an anderen gewoon op blote voeten. Het veld lag vol met glasscherven, maar daar leek niemand zich om te bekommeren. Het toernooi ging van start en er kwamen meer en meer mensen. Het werd een fantastische middag voor iedereen. De meiden die meededen genoten van het spel en de lol die ze onderling hadden. De supporters omdat ze een waanzinnige middag met elkaar hadden. De meiden van de organisatie omdat ze daarnaast ook ontdekten dat ze zelf zoiets groots voor elkaar hadden gekregen. De mensen van Lesedi la Batho omdat ze weer de bevestiging kregen dat mensen groeien als ze de touwtjes in handen krijgen en succeservaringen opdoen en dat sport een manier is om mensen vooruit te helpen. En tenslotte wij. Het was heel bijzonder om mee te maken en zoveel mensen te spreken. Met een grote lach op ons gezicht reden we om zeven uur weer terug naar Pretoria.