Zaterdag 19 november, Kersfeest in Soshanguve

Zaterdagochtend vertrokken we vroeg met een stampvolle auto naar Soshanguve. Dit is een township dat direct aan Mabopane ligt. Hier is een sporthal gehuurd voor het kerstfeest voor 350 kinderen uit de nabijgelegen townships. De dag is georganiseerd door SA Cares for Life in samenwerking met de kerk in Hatfield. Deze kerk heeft 40 vrijwilligers meegenomen en allemaal leuke spelletjes georganiseerd. Onze taak was 900 hotdogs maken! Voor elk kind en cluster care moeders werden er twee verpakt. Het was een hele klus, maar toen dat klaar was konden we genieten van en met de kinderen.

Toen we aankwamen in Soshanguve stonden de eerste kinderen al geduldig te wachten. Bij binnenkomst kregen alle kinderen de rode tas met gadgets die we de dag er voor hadden ingepakt, een appel, een doosje met snoep en een pakje drinken. De sponsorkinderen kwamen op de foto voor een update voor de sponsoren. Eenmaal in de sporthal konden ze lekker gaan spelen. In groepjes met hun cluster care moeder gingen ze alle spelletjes langs. Smincken, kleuren, stoelendans, twister, flessenvoetbal, springen op een luchtkussen, gooien met waterbalonnen. Halverwege de dag heeft de pastor van de Hatfield kerk een verhaal verteld en werd het Nkosi Sikelele gezongen, kippenvel moment!

De gezichtjes van de kinderen heeft enorme indruk op ons gemaakt, ondanks dat het een feestdag was zagen we heel veel trieste blikken in de ogen. Wat hebben deze kinderen al allemaal meegemaakt in hun jonge leven? En hoe zal de toekomst eruit zien? Heel veel kinderen kennen geen liefde en wat is het fijn om even te kunnen zeggen tegen een kind dat juist "hij of zij zo speciaal en mooi is".

Mooi Bly, Petra-Nelleke en Els

Vrijdag 18 november, rugzakjes maken voor kerstfeest.

Vandaag was wederom een snikhete dag! Maar er moest gewerkt worden........600 rugzakjes inpakken met een lunchbox, pet en kadootje. De rugzakjes zijn voor ieder kind dat zaterdag naar het kerstfeest komt in Soshanguve. Gisteravond is Marita gekomen en vandaag hebben we met z'n drieën de zakjes gemaakt. Het is gelukt, inmiddels zijn we klaar, morgen de auto inpakken en dan opweg naar het feest. Daarover later meer..............

Vanavond net voor de zon onder ging zijn we op gamedrive gegaan. Wat is het hier prachtig, we hebben zoveel dieren gezien, giraffes, zebra's, koedoe, wildebeest, rooibokkies.

Mooi Bly, Petra-Nelleke en Els

Donderdag, 17 november Abba House Pretoria,

Deze ochtend was er een ontbijt voor een aantal sponsoren van SA Cares for Life bij het nieuwe Abba House. Terwijl de verbouwingswerkzaamheden gewoon doorgingen, bedankte Riekie en Elmien iedereen persoonlijk voor de inzet het afgelopen jaar voor SA Cares. "Your commitment transforms our small step of faith into a giant leap of hope and change for children"

Er is het een en ander veranderd in de structuur van SA Cares. De projecten in Mabopane zijn zelfstandig verder gegaan onder de naam Lesedi La Batho. Neo Birth, het opvanghuis voor zwangere vrouwen in crisis, is zelfstandig verder gegaan onder de naam Amato. Huis Esther is verhuisd naar Mamelodi en ook zelfstandig verder gegaan onder een andere naam. En het kindertehuis Abba house zal begin december verhuizen naar het oude huis Esther in Kilnerspark. Het is een prachtige plek in een rustige omgeving met veel tuin. In de garage van huis Esther is het verdeelcentrum voor inkomende goederen zoals kleding, dekens, matrassen, babyspullen en huisraad. De vrijwilligers die daar werken krijgen een lijst van goederen die nodig zijn voor de cluster care gezinnen in de townships. Een mooi systeem en er wordt goed bijgehouden wie wat heeft ontvangen. Op dit moment is er veel babykleding maar er is zeker ook vraag naar kinderkleding en schoolspullen.

Na de bijeenkomst hebben we een rondleiding gehad in het nieuwe Abba house, er moet nog veel gebeuren voordat de verhuizing zal plaatsvinden. Riekie kreeg een telefoontje dat ze 600 kadootjes mocht ophalen bij KFC voor het kinderkerstfeest van zaterdag a.s. We zijn met een stampvolle auto terug gereden naar de plaas van Riekie en Justus.

Mooi Bly, Petra-Nelleke en Els

Woensdag 16 november

Opnieuw een warme dag voor de boeg! 's Ochtends gingen we eerst naar het winkelcentrum in Hatfield. We hadden op maandag mooie foto's gemaakt die we graag wilden laten afdrukken, om aan een aantal medewerkers van Lesedi la Batho te geven. Toen dat geregeld was vertrokken we weer met Chrisna.

De eerste stop was bij het Abbahuis, dit is het kindertehuis van SA cares for Life. Het was er een drukte van belang, want het tehuis gaat binnenkort over naar een ander pand. Er werd ingepakt en de oude bedjes werden geschilderd door vrijwilligers. In de babykamer was het natuurlijk lekker rustig, er waren zo'n 6 kinderen en de meesten waren lekker aan het slapen toen wij er waren.




















Toen reden we weer naar Mabopane. In het centrum hadden de meisjes waar we maandag mee hadden gesproken een training gekregen van een arts. Ze worden zelf voorgelicht over allerlei medische zaken en kunnen dat vervolgens weer overbrengen op de leerlingen in het project op de middelbare school. Toen we de foto's uitdeelden leidde dat tot grote hilariteit. Een vrouw kreeg een foto van zichzelf op de fiets (de zogenaamde bedrijfsauto) die we vrijdag hadden afgeleverd. Iemand anders kreeg een foto waarop ze samen met Chrisna stond afgebeeld terwijl ze een grote schaal met eten showde. Het zijn kleine cadeautjes in onze ogen, maar voor hun een enorme verrassing.




























In de grote zaal troffen we Tanya van SA Cares for Life, die een bespreking had met de cluster-care- moeders. "Ladies do you remember these two women from Holland?" We mochten er bij komen zitten en ze vertelden wat hun werk inhield. In het kort: Elke moeder heeft een aantal gezinnen onder haar hoede. Wekelijks bezoekt ze deze gezinnen, om te zien en horen hoe het gaat. Ze inventariseren de behoeftes van de gezinnen en de problemen waar ze mee geconfronteerd worden en ondernemen actie om de problemen op te lossen. Daarnaast delen ze goederen uit, zoals voedselpakketten, kleding en schoolspullen. De kinderen van deze gezinnen kunnen van hun 4e tot hun 7e jaar naar het early learning centre, een soort kleuterschool. Daar worden ze 's ochtends vroeg gebracht, krijgen de kinderen les, eten ze twee maaltijden en slapen (rusten) ze 's middags twee uur. Wanneer ze ouder zijn gaan ze naar een van de 7 middelbare scholen in Mabopane. Over twee weken is het jaar voorbij en doen de oudste kinderen hun graduation. Vandaag waren ze al aan het oefenen op de dans die ze dan zullen gaan uitvoeren voor hun familieleden.

Chrisna nam ons mee op een tocht langs 5 van deze scholen. Gelukkig ging Sipho, een van haar sporttrainers ook mee, want anders waren we waarschijnlijk verdwaald. Het was ongelofelijk wat we allemaal zagen tijdens deze "tour". Mabopane is enorm groot en alles lijkt in onze ogen op elkaar. Er zijn niet veel hoge gebouwen die je als orientatiepunt kunt gebruiken. Natuurlijk zijn er wijken met stenen huizen met hekken er omheen met soms zelfs twee garages. Maar het grootste gedeelte bestaat toch uit kleine zelfgebouwde huisjes, gemaakt van stukken golfplaat, hout of plastic. Chrisna ging bij de scholen langs om de directeuren kort te spreken. Ze wilde ze uitnodigen voor een training op vrijdag. Er zou een belangrijke sportmanager komen, die de mensen zou leren hoe je een sporttoernooi kunt organiseren. De training was bedoeld voor de sportlerarenen en de jeugdtrainers.Voor de duidelijkheid, dat was dus twee dagen van tevoren. Wij hadden meteen allerlei "Nederlandse" vragen:
Waarom pas zo laat uitnodigen? Waarom niet gewoon een e-mail of brief sturen, met gelijk alle gegevens er in? Chrisna legde uit dat eerder uitnodigen geen zin heeft, omdat de uitnodiging dan al weer vergeten is. En op bezoek gaan is beter, omdat je elkaar dan weer in de ogen kijkt en dat verstevigt het contact tussen Lesedi la Batho en de scholen. Ver vooruit plannen is iets wat niet in elke cultuur normaal is...

Aan het eind van de middag reden we terug naar Pretoria en werden we opgepikt door Riekie van den Berg. Zij is de oprichtster van SA Cares for Life en bij haar zouden we de laatste dagen logeren. Dat betekende nog een reis van een klein uur, want Riekie en haar man wonen buiten de stad op een plaas (boerderij). Heerlijk om meer in de natuur te zijn en toch ook nog even een andere kant van Zuid Afrika te ervaren. Het was een enerverende, maar mooie dag.

Mooi blij!
Els en Petra-Nelleke

Dinsdag 15 november

Chrisna had 's ochtends een paar besprekingen en dus moesten wij ons even zelf vermaken. We lieten ons afzetten bij de Union Buildings en wandelden door het park naar boven. Daarvandaan heb je een prachtig uitzicht over de stad. Op de Afrikaanse markt kochten we wat spulletjes en toen maakten we een sentimental journey door de buurt en dronken koffie op het terras van Café 41. 's Middags bezochten we Neo Birth, dat nu is losgekoppeld van SA Cares for Life en gaat verder onder de naam Amato. Amato is een organisatie die vrouwen opvangt nadat ze ontdekt hebben dat ze zwanger zijn. De maatschappelijk werksters voeren gesprekken met de meiden en proberen oplossingen te creëren. Soms lukt het om de levensomstandigheden zo te verbeteren dat de zwangerschap uitgedragen wordt en het kind bij de moeder blijft. Soms kiest een meisje er voor het kind na de geboorte af te staan voor adoptie. En soms ziet ze geen andere uitweg dan een abortus. Welke beslissing het meisje ook neemt, Amato blijft ze steunen. En zelfs al krijgen ze na een paar jaar psychische problemen met de keuze die ze gemaakt hebben, dan kunnen ze nog terugkomen voor steun. In de tuin is een gedenkmuur gemaakt voor de kinderen die niet geboren zijn. Moeders kunnen als ze dat willen een gedenkplaatje in de muur laten aanbrengen voor hun ongeboren baby. Ontroerend mooi.

's Avonds gingen we met Chrisna mee naar de Soroptomists. Dat is een vrouwenvereniging, vergelijkbaar met de rotarie. Chrisna was uitgenodigd voor hun jaarlijkse "kerspartie" door een kennis. Dit soort bijeenkomsten zijn belangrijk om te bezoeken, want je kunt er goed netwerken. Het waren ongeveer 20 vrouwen, veel partners van ambassademedewerkers afkomstig uit allerlei landen. Toen we naar huis gingen had Chrisna meerdere mensen gemobiliseerd om op zoek te gaan naar vrijwilligers voor Lesedi la Batho.

Mooi Bly, Petra-Nelleke en Els

Maandag 14 november Lesedi la Batho meeting

Maandagochtend, een nieuwe werkweek. We gingen eerst naar een groothandel om fruit voor de lunch te kopen en reden toen de snelweg op, weg van Pretoria. De route naar de townships gaat door een heuvelachtig, landelijk gebied.Vandaag zouden we weer naar Lesedi la Batho gaan om de eindejaarsbijeenkomst voor het personeel bij te wonen. Het was lekker druk toen we in Mabopane bij het centrum aankwamen. In de keuken was een groep vrouwen al bezig met de lunch. Achter het centrum bleek een prachtige speeltuin ingericht te zijn voor de kinderen van de preschool. Die waren net buiten aan het spelen toen we aankwamen.

De bijeenkomst begon met gezang, ingezet door een van de medewerkers. Al snel deed iedereen mee. Toen hield Chrisna een verhaal. "Today we have some special people. Do you know who?" Een meisje stak haar vinger op en zei: "We all are". Gevolgd door een luid applaus en gejoel door alle aanwezigen. En dat was de waarheid! Wat een bijzondere mensen. Chrisna legde aan de medewerkers uit wat er het afgelopen jaar allemaal was gebeurd, wat de verschillende personeelsleden hadden bereikt. Ze benadrukte dat het een zwaar jaar was geweest en dat ze heel trots was op iedereen.

Lesedi la Batho was een onderdeel van SA cares for Life. Maar nu is het als zelfstandige NGO verder gegaan. Chrisna is de managing director, daarnaast staan er nog zo'n 20 mensen op de loonlijst. Ze verdienen bijna niks, terwijl ze zich enorm inzetten. Daarnaast zijn er nog tientallen vrijwilligers die trainingen geven, soms in het kader van hun eigen opleiding. Iedereen behalve Chrisna woont in  Mabopane. Het hoofddoel is de ontwikkeling van de jeugd in Mabopane. Dit willen ze bereiken op verschillende manieren,  bijvoorbeeld via sport, onderwijs, beroepsvorming en kunst en cultuur. Een mooi project is het Sizani skills training and social enterprise development. Jonge vrouwen tussen de 17 en 25 jaar kunnen een opleiding volgen en ze kunnen ondertussen hun kind naar de kinderopvang brengen op het centrum. Na afloop spraken we met een aantal assistentes van de maatschappelijk werksters die op de middelbare scholen workshops geven aan tieners.

Na de lezing kregen we een rondleiding door het centrum. Waar voorheen het Librahouse van SA cares was, is nu de kinderopvang. Het hele pand was opgeknapt en zag er prachtig uit. Het computerlokaal was ook opgeknapt. Er waren nu zo'n 12 computers en in deze ruimte worden computertrainingen gegeven. Ook stond er buiten een bijzonder apparaat. Het was een grote oranje console met vier computers, genaamd "the digital doorway". Op dit apparaat kunnen de mensen van Mabopane mailen en internetten. Vervolgens gingen we naar de closetpapierfabriek. Er stond een machine waarmee closetpapier gemaakt kon worden. Het papier wordt verkocht aan de winkels in Mabopane. Ze zijn nu bezig met onderhandelingen met bedrijven voor nieuwe orders. Als de contracten geregeld zijn, kunnen ze ook een financiering krijgen voor nieuwe machines, zodat ze veel meer en in kortere tijd kunnen produceren. Tenslotte gingen we langs de dames (en 1 heer) die in het naaiatelier werken. De stemming daar was opperbest, want er was net een order binnengekomen van een groot bedrijf voor een paar duizend teddyberen. Er werd ook gewerkt aan kerstengeltjes van ijzerdraad met kraaltjes.

Mooi Bly, Petra-Nelleke en Els

Zaterdag en zondag 12/13 november  Een warm weekend in Pretoria

Het lukt helaas niet echt om dagelijks de blog bij te werken. Vandaag zullen we ons best weer even doen. We staan nu op het punt om op pad te gaan, na een lekkere rustige ochtend thuis. Het weekend was een lekker bijkomweekend. Met Andre en de jongens naar een markt, boodschappen gedaan, lekker samen gegeten, naar de kerk op zondagochtend, met Chrisna naar de Hartbeespoortdam en de Afrikaanse markt. En tussendoor praten, praten en nog eens praten. We krijgen een steeds completer beeld van het werk van Lesedi la Batho. En daarnaast spreken we over de bevolking van Mabopane en over Zuid Afrika en de ontwikkelingen waar het land mee te maken heeft. Al met al was het een heerlijk weekend! Een paar plaatjes!

Vrijdag 11 november, Mabopane,

We zijn nog aan het bijkomen van alle indrukken van gisteren, wat was het een bijzondere en indrukwekkende dag! Om 8.00 zijn we vertrokken naar Mabopane. Mabopane is een gebied zo'n 40km ten noorden van Pretoria. In Mabopane is Lesedi La Batho, dat betekent "licht voor de mensen" Dit is een centrum waar mensen uit de township trainingen kunnen volgen, er is een dagopvangcentrum voor kinderen en een klein fabriekje. Maandag gaan we er weer naartoe en vertellen we daar meer over.

De dag begon met een bezoek aan een familie in de township. Deze familie hebben we 4 jaar geleden  ontmoet en het was heel bijzonder om hen weer te zien. Vooral kleine Oratile van bijna 4 is een prachtig meisje. We hebben eten, kleding en speelgoed meegenomen voor deze familie. Het was fijn om te horen dat de twee jongens naar school gaan en als Oratile iets ouder is gaat zij ook naar school. Ze wonen met 5 personen in het huis, maar we zagen maar één bed staan, de rest slaapt op de grond. De oudste zus, de moeder van Oratile woont in het huis met haar twee broertjes en zusje, hun ouders zijn 5 jaar geleden overleden. Voor ons ondekbaar dat je achterblijft op 20-jarige leeftijd, wees bent en moet zorgen voor je broertjes en zusje en dan zelf ook nog een dochtertje krijgt. Maar de kinderen hebben geluk dat ze een oudere zus hebben die naar hen omkijkt. Er zijn op dit moment geen inkomsten, ze leven van een voedselpakket die elke maand wordt uitgedeeld. Gisteren gelijk besproken dat het zo belangrijk zou zijn als de oudste zus werk zou kunnen krijgen. Er wordt gelijk actie ondernomen en zeer waarschijnlijk zal ze getraind worden om te kunnen helpen in het naaiatelier. Dat zou geweldig zijn, want het was emotioneel om het uizichtloze bestaan te zien in deze familie. Wat is het ontzettend belangrijk om deze mensen een klein lichtpuntje te geven in hun leven!

\

Voor de lunch nam Chrisna ons mee naar een restaurant in het township. Daarna zijn we naar een open veld gegaan, waar die middag een netbaltoernooi zou plaatsvinden. Een aantal jonge meiden die aan het WINC-programma meedoen, had met elkaar gesproken over "Waar droom je van?". Een meisje vertelde dat ze zo graag een keer een netbaltoernooi in de buurt zou willen meemaken. Speciaal voor meiden die niks hebben, zoals zij zelf. Meiden die al op zeer jonge leeftijd moeder zijn geworden, meiden die niet naar school gaan en ook geen scholing hebben gehad, meiden zonder inkomen. Lesedi la Batho besloot de onkosten te vergoeden, als de meiden zelf de hele organisatie zouden doen. En dat gebeurde!

Er werd een tent gehuurd met stoelen, zodat de supporters in de schaduw konden zitten. De benodigde spullen voor netbal (een soort basketbal) en 70 kospakkies geregeld (broodjes beef en een blikje drinken voor elke deelneemster). Een discjockey die geluid en muziek verzorgde. Er werden hoogwaardigheidsbekleders en journalisten uitgenodigd. En het belangrijkste natuurlijk: er werden heel veel meiden uit Mabopane benaderd om mee te komen spelen. Het was gratis om mee te doen en de benzinekosten zouden vergoed worden.

Om twee uur kwamen wij vol spanning aan. Het duurde nog een poosje voordat het toernooi echt begon, maar daar hadden we wel op gerekend. Af en toe kwam er een auto aan en dan stapte er een heel team uit. Bijna niemand met sportschoenen, sommigen op schoolschoenen an anderen gewoon op blote voeten. Het veld lag vol met glasscherven, maar daar leek niemand zich om te bekommeren. Het toernooi ging van start en er kwamen meer en meer mensen. Het werd een fantastische middag voor iedereen. De meiden die meededen genoten van het spel en de lol die ze onderling hadden. De supporters omdat ze een waanzinnige middag met elkaar hadden. De meiden van de organisatie omdat ze daarnaast ook ontdekten dat ze zelf zoiets groots voor elkaar hadden gekregen. De mensen van Lesedi la Batho omdat ze weer de bevestiging kregen dat mensen groeien als ze de touwtjes in handen krijgen en succeservaringen opdoen en dat sport een manier is om mensen vooruit te helpen. En tenslotte wij. Het was heel bijzonder om mee te maken en zoveel mensen te spreken. Met een grote lach op ons gezicht reden we om zeven uur weer terug naar Pretoria.

We zijn er.......

Donderdagochtend vroeg op en op weg naar Schiphol. Afscheid van onze mannen en richting Zuid Afrika. We hebben een goede vlucht gehad en kwamen om 22.15 aan op vliegveld Johannesburg. we zijn afgehaald door Andre en een half uurtje later waren we op ons logeeradres. Het voelt als thuiskomen!

Mooi blij,
Petra-Nelleke en Els